Bijzondere Efteling-bewoners... Miljoenen jaren geleden leefde een olijk volk dat over grote vlakten dwaalde op zoek naar een plek om voor altijd neer te strijken: het Volk van Laaf. In de Efteling voelden de Laven zich thuis. Sinds jaar en dag is het Volk van Laaf hier dan ook druk in de weer met hun dagelijkse bezigheden. Ze gaan naar school, maken muziek en bakken broden. Ontdek je Lavenlaar liever van bovenaf? Maak dan een ritje met de Monorail en ontmoet het bijzondere Volk van Laaf vanuit een ander perspectief. of boek een andere overnachting in het Efteling Hotel of Bosrijk.
Introductie en doel van het Lavenlaar
Het Volk van Laaf is een attractie in Marerijk, waar bezoekers het dorpje van het sprookjesvolk de Laven kunnen bezichtigen: Het Lavenlaar. Het Lavenlaar bestaat uit vijftien huisjes waarvan een groot deel van binnen bezichtigd kan worden. Vier van de huisjes bevatten een loertafereel. In deze scènes en in de buitenlucht zijn de Laven te bekijken terwijl ze met hun dagelijkse bezigheden bezig zijn. Verder bestaat de nederzetting uit o.a. speeltoestellen, lachspiegels en een kabbelend beekje. Door het hele Lavenlaar slingert door de toppen van de bomen ook de Slakkenmonorail, waar je een uitzicht van boven op de enclave van het luimige volkje hebt.
Het sprookje en alle ontwerpen voor het Volk van Laaf, dat opende in 1990, zijn bedacht en gemaakt door Ton van de Ven. De bouwstijl van de verschillende huisjes is een mengelmoes aan architectuur van over de hele wereld, in een stijl die de unieke handtekening van Van de Ven draagt. Het sprookje achter de Laven, dat in het Loerhuys te bekijken is, verhaalt dat de Laven vele jaren geleden op de Noordpool leefden. Toen het ijs en de onophoudelijke sneeuwstormen begonnen, ging het volk op de vlucht, geleid door de vader der Laven, de Grote Laaf, en zijn vrouw, Oermoeder Lot.
Structuur en bereik van Het Lavenlaar
Het Lavenlaar is het dorp waar het volk van Laaf woont en werkt. Het is te betreden via de hoofdpoort tussen het Lonkhuys en het Slakkenhuys, tegenover restaurant Het Witte Paard, maar er zijn meer in- en uitgangen. De hele enclave is anderhalf hectare groot en wordt omringd door een muur, waarbij er toegangspoorten te vinden zijn in het zuidwesten (naast Lot's Kraamhuys), het westen (bij de lachspiegels), het noordwesten (bij Lal's Brouwhuys), het noordoosten (achter het Leerhuys), het oosten (achter het Lariekoekhuys) en grenzend aan het Anton Pieckplein in het zuidoosten (vlakbij het Leed- en het Lachhuys). Aan de noordkant van het Lavenlaar staat een hogere muur met om de zoveel meter een torentje. De entree tot het Lavenlaar bestaat uit een open poort tussen twee torentjes. Boven de poort staat in rode letters in het Anton Pieck-lettertype te lezen "Het Lavenlaar". Links van deze poort bevindt zich het imposante Lonkhuys met het bijzonder vleugelhelmdak. Vanuit hier kun je al een stukje van het Lavenlaar overzien.
Op het pleintje waar je uitkomt na het betreden van de poort, of via het Lonkhuys, staat de Lebberpomp met drie Lebbertuiten. De pomp vangt regenwater op, maakt het schoon en door te pompen stroomt het water afwisellend uit één van de drie tuiten. Ook op dit plein staat Loetwiek de orgellaaf. De Laaf met blonde krullen bespeelt vanuit zijn orgel met de hand de blaaspijpen en produceert een aanstekelijk muziekje. Aan de rechterkant zie je het Loerhuys. Het is omringd door een reeks hoge kegelvormige plantenbakken. Ten westen van dit plein vind je een bruggetje dat je bij Lot's Kraamhuys brengt, waar Oermoeder Lot de Larfjes verzorgt en oude Laven van Lotje tikt. Vlakbij ligt een vijver die onderdeel is van het Lavenlaak. Deze aaneenschakeling van beekjes en vijvers stroomt door heel het Lavenlaar.
Als je verder loopt kom je langs een IJslandse boomwortel waarvan er meerdere in het Lavenlaar te vinden zijn. Ze herinneren aan het thuisland van de Laven op de Noordpool. Daarnaast staan de Lachspiegels en Lolwippen en zo nader je een plein waar middenop een grote kruidenspiraal is gebouwd, waarop je ook naar boven kunt lopen. Hierachter vind je Lal's Brouwhuys vindt. Hier worden volgens een oeroud recept Lurk en Limoen gemaakt onder leiding van de brouwer Lal. Met behulp van een ingenieus systeem wordt daarvoor het water uit het Lavenlaak gebruikt. Net als bij veel andere huisjes in het Lavenlaar kan je hier door kaleidoscopen kijken die door de muur steken, waardoor je de buitenwereld heel anders gaat zien. Even verder leunt het Leunhuys op twee muren. Bovenin is Lektriek te zien, bezig met het repareren van een peertje.
Monorail en tentoonstellingsdesign
De Slakkenmonorail slingert door het dorp en biedt een uitzicht vanuit een uniek perspectief. De Monorail is een attractie die bezoekers in staat stelt om het Lavenlaar van bovenaf te bekijken. Het is één van de weinige attracties in de Efteling die simpelweg vernoemd is naar het attractietype. Het transportsysteem, waarbij voertuigen zich over een enkelrailig spoor voortbewegen, werd ontwikkeld aan het begin van de negentiende eeuw. Monorails hebben in de loop der jaren hun weg naar de meeste attractieparken gevonden, vanwege de vele voordelen die het systeem biedt. Het spoor kan middels palen verhoogd worden, waardoor het traject van de monorail vrijwel geen grondruimte inneemt en de infrastructuur van een park niet bijzonder veel verstoord wordt.
De Monorail begint vlakbij de toegangspoort van het Lavenlaar. Direct rechts van de ingang van het dorp vinden we de wachtrij, die buiten een korte meandering bevat, en vervolgens via een wenteltrap in het Slakkenhuys naar het instapperron leidt. Hier binnen klinkt een door René Merkelbach voor deze locatie gecomponeerd deuntje. Eenmaal in de knusse, kleine instapruimte aangekomen kunnen bezoekers kiezen uit drie poortjes, waarna er plaats wordt genomen in een Slak. De rit voert grotendeels door de openlucht, maar ook doorkruist de Monorail enkele huisjes, te beginnen met het Lonkhuys. Verderop hobbelt de Slak door het Leunhuys, waardoor je Laaf Lektriek en zijn twee kameraden van dichtbij kunt bekijken.
Aan het einde van de rit voert de route je terug naar het Slakkenhuys, waarbij er vaak sprake is van een opstopping van Slakken. De slakken bieden steeds plaats aan twee inzittenden op een hardplastic rood bankje. Het huisje van de slak overhuift de zitplaatsen; achterin is een rond raampje waardoor je kunt zwaaien naar de slak achter je. Voorop in het midden van het voertuig is de kop van de slak te vinden die is voorzien van twee tentakels met vrolijke rode bolletjes. De ogen zitten lager in de kop op een meer antropomorfe plek, en dus niet op de tentakels zoals bij een tuinslak. Het transportsysteem, waarbij voertuigen zich over een enkelrailig spoor voortbewegen, werd ontwikkeld aan het begin van de negentiende eeuw. Monorails hebben in de loop der jaren hun weg naar de meeste attractieparken gevonden, vanwege de vele voordelen die het systeem biedt. Het spoor kan middels palen verhoogd worden, waardoor het traject van de monorail vrijwel geen grondruimte inneemt en de infrastructuur van een park niet bijzonder veel verstoord wordt.
Historische ontwikkeling en ontwerpbeslissingen
De attractie is geboren uit een aantal zaken die eind jaren tachtig speelden. Op de eerste plaats wilde de Efteling na de 'wilde' jaren, waarin thrillrides als de Python en de Piraña werden toegevoegd, terug naar de bakermat van het park: het sprookje. Deze weg werd al succesvol ingeslagen met Fata Morgana en de Trollenkoning in het Sprookjesbos. Volgens Ton van de Ven kwam daar een probleem bij kijken. Al heel lang wilden we in de Efteling weer iets doen met de bekende sprookjesstijl. Het probleem was alleen het vinden van een passend sprookje. Ik was nog maar net in dienst toen Ton van de Ven naar mij toekwam met een plan om het sprookjesimago van de Efteling te gaan versterken. Ton van de Ven had het idee om een soort nieuw Sprookjesbos te bouwen, en dat was dan het Lavenlaer.
De bouw van het Lavenlaar duurde acht maanden en de hele attractie heeft uiteindelijk 15 miljoen gulden (6,8 miljoen euro) gekost. Begin 1989 werd de helft van de speeltuin van speeltoestellen ontdaan: de Fietsenmolen en de klimtoren werden verkocht, terwijl de Chinese familieschommel en de Ponymolen werden gesloopt. Er werd een grote witte bouwschutting om het afgesloten gebied gezet. Op de schutting hingen borden met een aankondigingstekst: De Efteling bouwt haar grote attractie voor het seizoen 1990. Wij vragen uw begrip voor eventueel storende bouwwerkzaamheden. De andere helft van de speeltuin bleef tot het naseizoen geopend voor publiek, waaronder de bestaande EHBO-post die in Lavendorp geïntegreerd moest gaan worden onder de naam Leedhuys.
Curieuze details en openingsmomenten
24 augustus 1989, een Laaf komt uit het gat gekropen voor de Vaderlandse pers. De Laaf werd direct opgevangen door personeel van de EHBO die al in typische dokterskleding aanwezig waren. De Lavenlaar opende op 12 april 1990 voor de bezoeker. In eerste instantie was het de bedoeling de attractie "Het Land van Laaf" te noemen, maar aangezien een jaar daarvoor Het Land van Ooit was geopend door ex-directeur Marc Taminiau, werd hier van afgezien. De attractie werd zodoende als "Het Volk van Laaf" gepresenteerd, terwijl boven de hoofdpoort de naam "Het Lavenlaar" wordt gebruikt.
De Slakkenmonorail werd in 1995 omgevormd van fietsattractie naar elektrische aandrijving. Hiervoor werd ook het Slakkenhuys aangepast. Tijdens groot onderhoud aan het Lavenlaar in het voorjaar van 2013 werd de muur rondom de enclave op veel plekken verlaagd. Winkel de Loetiek kreeg qua assortiment over tijd een steeds lager Laaf-gehalte, en sloot in 2019. In het gebouwtje is nu Spiegeltje, spiegeltje... In 2022 werd flink gerenoveerd in het Lavenlaar. Zo werd het Lonkhuys deels opnieuw opgebouwd. Ook werd weer een deel van de oude gemêleerde harde straatklinkers vervangen, dit keer onder andere bij de Lolwippen en het uitzichtpuntje voor het Brouwhuys. Rond de wippen kwam een nieuwe EPDM-speelvloer.
Monorail Lavenlaar Efteling- FULL RIDE 4K
Het verhaal en de mythologie achter Laaf
Nadat het Lavenlaar werd voltooid, werd het verhaal van de Laven verder uitgewerkt. Zie voor de uitgeschreven versie van het verhaal de Lavenkrant en voor een vertelde versie het Laafs Loerhuys. Het sprookje achter de Laven, dat in het Loerhuys te bekijken is, verhaalt dat tijdens de winter van 1990 de Laven hun nederzetting hebben opgetrokken in de Efteling na een lange, barre tocht door de aarde. Vele jaren gel…
Meta-informatie en aandachtspunten voor bezoekers
De Monorail is een attractie die bezoekers in staat stelt om het Lavenlaar van bovenaf te bekijken. De baan, waarover vijfentwintig tweepersoons-slakken voortglijden, is 450 meter lang en voert bezoekers op drieënhalve meter hoogte door het hele dorp. Een ritje in de Monorail begint vlakbij de toegangspoort van het Lavenlaar. Direct rechts van de ingang van het dorp vinden we de wachtrij, die buiten een korte meandering bevat, en vervolgens via een wenteltrap in het Slakkenhuys naar het instapperron leidt. Hier binnen klinkt een door René Merkelbach voor deze locatie gecomponeerd deuntje. Eenmaal in de knusse, kleine instapruimte aangekomen kunnen bezoekers kiezen uit drie poortjes, waarna er plaats wordt genomen in een Slak. De rit voert grotendeels door de openlucht, maar ook doorkruist de Monorail enkele huisjes, te beginnen met het Lonkhuys.
Bezoekers kunnen in de volgende ruimtes switchen tussen bewegingstechnieken en minimalistische ontwerpen die de toegankelijkheid richten op zowel kinderen als volwassenen. De bewegingstechniek is ontworpen om scènelijnen op ooghoogte te plaatsen en de sfeer van het dorp te behouden. Het Lavenlaar blijft zo een van de grootste themagebieden binnen de Efteling, met aandacht voor authenticiteit van materialen en karakteristieke elementen zoals de kaleidoscopen en de kale muren die buitenwereld anders laten zien.