De kerk op Dublin Airport blijft voor veel reizigers verborgen, genesteld tussen de Terminal 1-parkeerplaats en een verkeersknooppunt voor luchthavenbussen. Vandaag de dag is ze bijna ontoegankelijk voor passagiers die Terminal 2 gebruiken, dat wordt bediend door een multi-faith room. Deze architectonische samenwerking begon in 1946 toen Andrew Devane toetreedt tot John Joseph Robinson en Cyril Keefe van Robinson & Keefe.
Ontstaansgeschiedenis en architecturale partnerschap
De architecturaal partnerschap werd gevormd in 1946 toen Andrew Devane join Frank Lloyd Wright-student tijdens zijn tijd in de VS. Na zijn terugkeer naar Ierland in 1948 sloot hij zich opnieuw aan bij Robinson and Keefe als partner. Andrew Devane (1917-2000) werd geboren in Limerick, zoon van een arts, op 3 november 1917; hij studeerde architectuur aan University College Dublin onder Rudolf Maximilian Butler en behaalde zijn graad in 1941. Na de Taliesin Fellowship in 1946 kon hij tot 1948 in de Verenigde Staten onder Frank Lloyd Wright studeren.
Na zijn terugkeer werkte hij verder aan diverse projecten in Ierland, waaronder Mount Carmel Hospital in Rathgar, Tallaght Hospital en Saint Vincent’s Private Hospital in Dublin, evenals de Shannon Shamrock Hotel in Bunratty. De kerk op Dublin Airport opende op 26 juli 1964 met een mis die werd bijgewoond door aartsbisschop John Charles McQuaid van Dublin. De atrium-functie dient als buffer tegen luchthavenlawaai en biedt een stille, contemplatieve ruimte waar mensen elkaar kunnen ontmoeten.
Architectuur en interieur
Imogen Stuart’s sculptuur Madonna Fountain (1969) staat centraal in de atriumlandschappen. Binnenin is de kerk met baksteen bekleed, met een houten achtergrond achter het altaar en vrij somber verlicht; de banden van glas-in-lood Stations van het Kruis sieren de muren en brengen heldere kleuren in het interieur. Clerestory-ramen hebben houten frames en er zijn tongue and groove houten deuren.
Het initiatief voor de bouw van de kerk kwam van een groep luchthavenpersoneel, met medewerking van de voormalige Chief Executive van Aer Lingus en Aer Rianta, JF Dempsey, die de locatie toewijst op wat toen het middelpunt van de luchthaven was. Vele luchthavenmedewerkers hebben er hun huwelijken gevierd, hun kinderen gedoopt en er begrafenissen bijgewoond. Verschillende Dublinse diocesane priesters hebben in de jaren de luchthavenpastoraat gediend, waaronder John Fenlon, Ben Mulligan, Martin Tierney, Tommy McCarthy, Declan Doyle, Jim Kenny en Dermot Doyle.
Culturele en sociale betekenis
Een van de opvallende gebeurtenissen in de kerk was de begrafenis van de vermoorde journaliste Veronica Guerin. Een citaat uit de homilie van de toenmalige kapelaan, Father Declan Doyle, werd gegraveerd op haar grafsteen: “Veronica’s death was one of these events when a nation stops, when time stands still, when we look at ourselves as a society and ask: where are we going?” De kerk blijft een van de meest unieke en mooie aspecten van dit luchthavencomplex.
De aanwezigheid van een katholieke kerk op een vliegveld en het pastoraat van kapelaan Fr Des Doyle kunnen in eerste instantie als eigenaardig uit een ander tijdperk worden gezien. Denk bijvoorbeeld aan emigranten die vanuit Australië naar huis vliegen na het bericht dat een ouder is overleden. Luchthavens zijn vaak plaatsen geassocieerd met geluk en vakantie, maar ook met moeilijke reizen en afscheid nemen.
Hedendaagse context en uitdagingen
Dublin Airport heeft aangekondigd dat de traditionele zegeningsceremonie van de vliegtuigen in de komende jaren niet op de gebruikelijke manier kan plaatsvinden vanwege veiligheidsredenen. Seculaire bewegingen bekritiseren religies en geloof, maar er is ook een stroming van atheïsme die religieuze aanwezigheid en gemeenschap probeert terug te dringen.
Niet iedereen die naar het ziekenhuis gaat is religieus, maar mensen die zichzelf niet als “Gospel greedy” beschrijven, zoeken vaak troost in religieuze iconografie. Recente jaren hebben ook een gezamenlijke inspanning gezien van atheïstische campagnes om religieuze kapelanen uit ziekenhuizen en uit de verdediging te verdrijven.
Op het vliegveld, waar het iconische motto luidt “God is love” op de klokkentoren van de on-site katholieke kerk, blijft de aanwezigheid symbolisch krachtig: een moment van rust te midden van drukte en beweging, en een herinnering aan menselijke verbinding te midden van reizen en onzekerheden.
